Γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από το Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάσθηκε επί χρόνια ως δικηγόρος. Από νωρίς ασχολήθηκε με τα κοινά και ανέπτυξε δραστηριότητες στον πολιτιστικό τομέα.
Από το 1971 συμμετέχει ενεργά στη διοίκηση του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας. Μετά το θάνατο των ιδρυτών, Άγγελου και Νίκης Γουλανδρή, με τους οποίους τη συνέδεε στενή φιλία, είναι πρόεδρος του Μουσείου, το οποίο αναγνωρίσθηκε πρόσφατα από την Πολιτεία ως το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της χώρας.
Οι συλλογές του της φυσικής Ιστορίας, οι εκθέσεις του για την Κλιματική Αλλαγή και τη σημασία της Βιοποικιλότητας, καθώς και τα επιστημονικά του εργαστήρια καθιστούν το μουσείο ένα σημαντικό ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο για την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης.
Το 1974 με σκοπό τη διάσωση και διάδοση του κρητικού λαϊκού πολιτισμού ίδρυσε το κοινωφελές ίδρυμα «Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Ρεθύμνης» , του οποίου είναι και Πρόεδρος.
Το Μουσείο στεγάζεται σε ιδιόκτητο βενετσιάνικο διατηρητέο κτίριο στο κέντρο της παλαιάς πόλης του Ρεθύμνου. Οι σημαντικές συλλογές του παραδοσιακής χειροτεχνίας εκτίθενται κατά ενότητες, ενώ με εκπαιδευτικά προγράμματα, ξεναγήσεις, ομιλίες και ημερίδες, προσπαθεί να συμβάλλει στην δημιουργία μιας λιγότερο καταναλωτικής κοινωνίας με έμφαση στην ποιότητα ζωής.
Παράλληλα, το 1987 εξελέγη πρόεδρος της Παγκρητίου Ενώσεως, όπου εργάστηκε για την προβολή των ιστορικών στοιχείων του πολιτισμού της Κρήτης και τη συνεργασία των κρητικών σωματείων της Ελλάδος και του εξωτερικού. Με πρότασή της επέτυχε να ονομασθεί το νέο αεροδρόμιο στα Σπάτα «Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος».
Έχει έναν γιο, τον Γιώργο-Ραφαήλ Βογιατζάκη και τρία εγγόνια.
